En dan ineens ben je ernstig ziek – Mijn bevalling

“Ik wist niet dat ik ziek was, ik dacht dat het er bij hoorde”

Ik had sowieso al geen droom-zwangerschap, veel overgeven, heel snel moe, veel ziek en vaak een harde buik. Verloskundige gebeld, maarja alle waardes waren toch goed. Het zullen mijn darmen wel weer zijn, dat had ik toch al mijn hele leven. Altijd buikpijn. Tsja, die buik die drukt natuurlijk ook alles weg, best logisch toch? Toch werd het erger. Ik kreeg nog een massage, want ik had ook wel ineens erg veel stress klachten in mn rug. Jeweetwel daar tussen je schouderbladen. Maar de massage hielp niet. Sterker nog, ik werd er heel erg beroerd van. Even zitten, even bijkomen en toch maar naar huis gereden. Lekker op de bank geploft, en het ging wel weer. 2 dagen erna toch maar een dagje ziek gemeld, ik had zo’n last van mijn darmen! Verloskundige gebeld: als het over gaat met 2 paracetamol dan kan het geen kwaad. Dus maar aan de paracetamol. Die vrijdag toch maar weer gewerkt, al was het thuis en was ik blij dat het erop zat. Nog een weekje, en dan zou mijn verlof beginnen! Eindelijk. Maar mijn verlof kwam niet…

“Ik ga even in bad zitten”

Die nacht ging het namelijk steeds slechter. Toch nog maar een keer paracetamol dan. Maar het zakte niet. Ik ga even in bad zitten zei ik tegen manlief. Ik ben misschien gewoon zo gespannen, en ontspannen lukt niet, misschien in bad wel! En het bad deed inderdaad goed. Al realiseer ik me achteraf dat dat moment best gevaarlijk is geweest. Die ochtend mijn zwager gebeld, we komen niet vandaag, ik voel me niet zo goed. Ik moet even rust nemen. Met hem het lijstje van hellp nog even doorgenomen. Mijn bloeddruk was juist verlaagd, vorige week nog gemeten. Geen hoofdpijn, geen tintelingen, vocht vasthouden viel ook wel mee. Alleen buikpijn en wat stress. Toch maar even naar de verloskundige dan. Even laten checken.

“Het is je bloeddruk meid”

Ik hoor het haar nog zeggen. 110/170. Huh?! Hoe dan?! Ik heb geen enkel symptoom en geen enkele risicofactor. Even plassen, en ja hoor, eiwit in de urine. Het ziekenhuis werd gebeld, we konden meteen door, alles werd al klaar gezet. Ik werd aan allerlei toeters en bellen gelegd. En ook al was het zaterdag, mijn bloedonderzoek zou met een uurtje klaar zijn. Ik mocht naar een kamer dicht bij de balie, en kreeg een lading magnesium toegediend. De gynaecoloog bleef naast me zitten, om te kijken of het wel goed ging. Nou ik voel me prima! Alleen een beetje buikpijn. Maar mijn bloedwaardes waren terug, en ik bleek ernstig ziek te zijn. Alle voorwaarden voor het Hellp-syndroom waren aanwezig. Ik kon het niet bevatten.

“Levensgevaar is nu bijna nul”

Nu bijna nul? Was die niet nul dan? Huh? Door de bloeddrukmedicatie ging het beter met mijn bloedwaardes. Morgen zouden we een plan maken. Een dag later zat ik weer wat in een opwaardse spiraal, en de gynaecoloog kwam langs. Inleiden was nu de beste optie. Als we zouden wachten, en het ineens slechter zou gaan dan waren de opties beperkter. Een ruggenprik was namelijk geen optie, ik had te weinig bloedplaatjes over. Inleiden it is! De volgende ochtend zou ik weten of het was gelukt. Het kon ook goed mislukken, dan zouden we verder kijken.

“Ik kan niet komen werken vandaag”

Het inleiden was gelukt, en mijn vliezen werden ook maar meteen gebroken. Nog even mijn manager bellen, ik denk dat mijn verlof per nu begonnen is… Vanaf toen ging alles snel. De weeën werden wat verder opgewekt en de kleine hield zich goed. De nacht ervoor was het nog even spannend geweest, een dipje in zijn hartslag. Op het moment dat ik mocht gaan persen was ik ook ineens heel angstig. Is hij wel sterk genoeg? Hij is nog veel te klein! Binnen no-time was hij er, en ik zal dat piep geluidje nooit vergeten! Hij mocht zelfs even bij me liggen, voor hij nagekeken werd. Hij deed het goed! Heel goed! Hij mocht nog even bij me voordat mijn man hem naar de couveuse mocht brengen.

Maar uiteindelijk…

Het was eng en spannend. Maar we zijn alle drie sterk geweest en het is allemaal goed gegaan en ik heb diep respect voor al het ziekenhuis personeel wat ons zo geweldig geholpen heeft. We wisten natuurlijk al een tijdje dat we ouders zouden worden, maar dit was wel heel ineens (6 weken eerder). Toch merk je dat je als mens veel veerkracht hebt. Het lukt zelfs na zo’n heftig iets om voor een ieniemini babytje te zorgen. Toch duurt de echte verwerking en het herstel wel lang. Ik kan het nu, 10 maanden later, ook pas aan om het op te schrijven. En ik heb besloten om mijn verhaal hier te delen. Voor andere mama’s die iets vergelijkbaars meemaken. Ik heb namelijk ook veel steun gehad aan verhalen van anderen. Maar ook om meer aandacht te krijgen voor het Hellp syndroom en de lange nasleep.

Meer over hoe ik er mee om ga, wat ik allemaal heb gedaan om er weer bovenop te komen vind je hier binnenkort.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.